Carmelita | Project NOTA Database

Carmelita Edition

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE TEI PUBLIC "-//TEI P5//DTD Main Document Type//EN" "tei_all.dtd">
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Carmelita</title>
				<author>Stephanus Galdeti</author>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition>work in progress</edition>
				<respStmt>
					<resp>Edited by</resp>
					<name>Alexandra Baneu</name>
				</respStmt>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<distributor>Project NOTA-ERC</distributor>
				<date when="2024-08-12"/>
			</publicationStmt>
			<seriesStmt>
				<title/>
			</seriesStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P1">Paris, BnF lat. 16408</witness>
					<witness xml:id="P2">Paris, BnF lat. 16409</witness>
				</listWit>
				<listObject>
					<object corresp="#P1">
						<objectIdentifier>
							<objectName>Paris, BnF lat. 16408</objectName>
						</objectIdentifier>
						<ab type="meta" subtype="label">BnF. Département des Manuscrits. Latin 16408</ab>
						<ab type="meta" subtype="attribution">Bibliothèque nationale de France</ab>
						<ab type="meta" subtype="license">https://gallica.bnf.fr/html/und/conditions-dutilisation-des-contenus-de-gallica</ab>
						<ab type="meta" subtype="logo">https://gallica.bnf.fr/mbImage/logos/logo-bnf.png</ab>
						<ab type="meta" subtype="related">https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b52514617v</ab>
						<ab type="meta" subtype="description">Questions de théologie et notes diverses dans lesquelles figurent Amand de Valenciennes et beaucoup de professeurs de Paris.</ab>
					</object>
					<object corresp="#P2">
						<objectIdentifier>
							<objectName>Paris, BnF lat. 16409</objectName>
						</objectIdentifier>
						<ab type="meta" subtype="label">BnF. Département des Manuscrits. Latin 16409</ab>
						<ab type="meta" subtype="attribution">Bibliothèque nationale de France</ab>
						<ab type="meta" subtype="license">https://gallica.bnf.fr/html/und/conditions-dutilisation-des-contenus-de-gallica</ab>
						<ab type="meta" subtype="logo">https://gallica.bnf.fr/mbImage/logos/logo-bnf.png</ab>
						<ab type="meta" subtype="related">https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b52514430s</ab>
						<ab type="meta" subtype="description">Thèses théologiques, paraissant avoir été recueillies à Paris par Thomas de Cracovie.</ab>
					</object>
				</listObject>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
		</encodingDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<body>
			<div>
				<cb ed="#P1" n="12r" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514617v/f32/full/full/0/native.jpg"/> <cb ed="#P2" n="27r" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f69/full/full/0/native.jpg"/> Carmelita
				Predicator et Symon acceperunt de materiis moralibus primi articuli, scilicet de regula actuum nostrorum.
				<app><lem>Secundus articulus</lem><witDetail type="in marg." wit="#P1">secundus articulus conclusiones tres corollaria prime conclusionis</witDetail></app> habet tres conclusiones. Prima conclusio: <app><lem>quod</lem><witDetail type="om." wit="#P2"/></app> Deus non potest meliorare universum faciendo in eo optimum<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">et infinitum</witDetail></app> vel infinitum vel medium bonum.
				Secunda conclusio, quod universum potest Deus meliorare per melius.
				Tertia conclusio, quod Deus potest meliorare universum ex malo.
				Primum corollarium prime conclusionis: optime faciens non facit optimum.
				Secundum corollarium: non est possibile fieri optimum.
				Tertium corollarium: non facilius est facere minus bonum quam maximum.
				Quartum corollarium, quod si Sor esset <app><lem>minime</lem><witDetail type="p. c. sup. lin." wit="#P1"/><witDetail type="a. c." wit="#P1">minus</witDetail></app> potens esset <app><lem>maxime potens</lem><witDetail type="p. c. sup. lin." wit="#P1"/><witDetail type="a. c." wit="#P1">omnipotens</witDetail></app>.
				Quintum corollarium quod hec regula non est usquequaque vera ‘ubi est reperire magis et minus ibi est reperire medium et equale’.
				Sextum corollarium: Deus in infinitum minus agere potest quam sit potens agere.
				Secunda conclusio<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollaria secunde</rdg></app> fuit quod universum potest Deus meliorare etc.
				Primum corollarium quod Deus plures perfectiones specificas potest producere inter primum angelum vel supremam speciem et ipsum Deum.
				Secundum quod non tot species seu perfectiones specificas potest Deus producere quin plures.
				Tertium corollarium: pars universi potest esse totum univerum.
				Quartum corollarium: universum potest esse minus<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">s</witDetail></app> bonum parte universi<app><lem/><rdg type="add." wit="#P2">corollaria tertie conclusionis</rdg></app>.
				Tertia conclusio<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollaria tertie</rdg></app> quod Deus potest universum etc.
				Primum corollarium quod melius est universum constitui ex bonis et malis quam ex bonis tantum.
				Secundum corollarium, quod aliquod est bonum quod Deus non potest facere sine creatura.
				Tertium, quod non omne quod potest mediante causa secunda potest immediate per se.
				Quartum corollarium: peccator peior est peccato suo.
				Quintum corollarium: quanto quis plus fuit punitus pro peccato suo tanto plus debet puniri.
				Sextum corollarium: non bonum esse bonum est.
				<app><lem>Tertius articulus</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app> continet tres propositiones<app><lem/><witDetail type="add. in marg. sed del." wit="#P1">accepisti istas tres</witDetail></app>.
				Prima est: <anchor xml:id="aa0012"/>bonitas specierum universi sequitur bonitatem communicationis immense.
				Secunda conclusio est<app from="#aa0012"><witDetail type="sup. lin." wit="#P1"/></app> quod non potest meliorare universum meliorando eius species.
				Tertia conclusio quod Deus potest meliorare universum convertendo species in meliores.
				Prima conclusio est quod bonitas specierum etc.
				Primum corollarium quod nulla creatura est secluso quocumque sibi extrinseco.
				Secundum corollarium: nulla creatura est bona seclusa quacumque bonitate sibi extrinseca.
				Tertium corollarium: una <cb ed="#P2" n="27v" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f70/full/full/0/native.jpg"/> creatura non est melior alia seclusa bonitate extrinseca.
				Quartum corollarium: solus Deus est secluso quocumque sibi extrinseco.
				Quintum: nulla pura creatura sibi ipsi derelicta est vel esse potest mensura perfectionis omnium specierum existentium et possibilium.
				Sextum quod oppinio que ponit supremum angelum mensuram omnium creatorum et possibilium stare non potest in veritate.
				Septimum quod oppinio que ponit animam rationalem esse mensuram universorum etc. eo quod tenet medium inter naturam angelicam et corpoream stare non potest.
				Octavum et probatur quod nec ipsa divina bonitas dici debet mensura rerum creatarum etc. proprie et stricte accipiendo<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">accepisti hec <app><lem>preter</lem><witDetail type="dub." wit="#P1"/></app> quintum</rdg></app> mensuram.
				Nonum quod ad inveniendum propriam mensuram omnium entium universi existentium et possibilium pono alicas propositiones<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">tres propositiones</rdg></app> probabiliter, nichil temerarie asserendo.
				Prima est quod esse Deum est summum bonum.
				Secunda: esse coniunctum Deo in unitate persone est summum bonum creature.
				Tertia: Deus non potest melius facere <app><lem>creature</lem><witDetail type="om." wit="#P2"/></app> quam eam sibi unire in unitate persone non secludendo beatificam visionem.
				Quarta: Deus assumendo naturam humanam melius sibi facit quam si eam in naturam angelicam transmutasset.
				Quinta: personalis ydemptitas non suscipit magis et minus.
				Sexta: unitum esse Deo in unitate persone non infinitum bonum.
				Septima: tota latitudo essendi est sub tota latitudine bene essendi.
				Octava: esse unitum Deo in tota latitudine bene essendi ymaginata tenet summum gradum.
				Nona: esse unitum Deo in unitate persone est mensura cuiuslibet bene esse.
				Decima: esse unitum Deo in unitate personali est mensura cuiuslibet bonitatis essendi.
				Undecima: omne bonum creatum et finitum reducitur ad tale bonum.
				Duodecima: quod sicut bene esse inferiorum est mensurandum penes accessum ad bene esse regis sic quodlibet bene esse creature est mensurandum penes accessum ad bene esse Christi<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">ex hiis duplus sequitur quod aliquid potest esse materia rursus bonum etc.</rdg></app>.
				<cb ed="#P1" n="12v" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514617v/f33/full/full/0/native.jpg"/> Secunda conclusio fuit <app><lem>quod</lem><witDetail type="sup. lin." wit="#P1"/></app> Deus non potest etc.
			</div>
			<div>
				Corollaria
				Primum: perfectiones individuales non sunt intensibiles et remissibiles secundum perfectionem specificam<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">et remissibilem secundum perfectiones individuales</witDetail></app>.
				Secundum corollarium: perfectiones <cb ed="#P2" n="28r" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f71/full/full/0/native.jpg"/> specifice sunt intenssibiles et remissibiles secundum perfectiones individuales.
				Tertium: species universi non sunt ita bone sicut possunt esse.
				Quartum: species universi sunt ita bone sicut possunt esse.
				Quintum: Deus non potest mutare ordinem universi nec specierum universi.
				Sextum: ‘species universi non possunt fieri perfectiores’ non est <app><lem>defectus</lem><rdg wit="#P2">de facto</rdg></app> ex parte Dei, sed ex parte rei.
				Tertia conclusio fuit quod Deus potest meliorare etc.<app><lem/><rdg type="add." wit="#P2">corollaria</rdg></app>
				Primum quod Deus potest meliorare universum nulla re universi meliorata.
				Secundum: Deus potest meliorare universum, et tamen quelibet pars universi erit minus intensa.
				<app><lem>Tertium: Deus potest munere bonitatem universi, et tamen quelibet res<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">convertendo omnia corpora in summum corpus et omnia incorporea in angelos</rdg></app> universi erit magis intensa</lem><witDetail type="om." wit="#P2"/></app>.
				Quartum: Deus potest munere bonitatem universi convertendo species universi <app><lem>in</lem><witDetail type="sup. lin." wit="#P1"/></app> meliores etc.
				Quintum: Deus potest facere Gabrielem de non esse ad esse non creando ipsum et de esse ad non esse <app><lem>non</lem><witDetail type="om." wit="#P2"/></app> anichilando ipsum.
				<app><lem>Quartus articulus</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app><app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">Evrardus</rdg></app> continet tres conclusiones. Prima quod nulla bonitas gradualis est intenssibilis secundum suum esse per depurationem a suo contrario vel per generationem novi gradus et corruptionem priorum vel per additionem gradus ad gradum.
				Secunda conclusio: natura augibilis est augmentabilis et extensibilis sine additione <app><lem>alicuius</lem><rdg wit="#P2">alterius</rdg></app> rei ad ipsam.
				Tertia conclusio quod Deus universum potest meliorare meliorando formas graduales ipsius sola intensione seu multitudine eorum in se ipsis.
			</div>
			<div>
				
					<app>
						<lem>Corollaria prime<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">pri</witDetail></app> conclusionis</lem>
						<witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/>
					</app>
				
				Primum, quod licet bonitas gradualis non intendatur tribus modis dictis, tamen alio modo intenditur et ille dicitur inferius.
				Secundum corollarium quod illa oppinio que ponit quod nulla forma intenditur nec remittitur, sed precise subiectum denominatur intensius etc. est <app><lem>inpossibilis</lem><rdg wit="#P2">possibilis</rdg></app> et falsa.
				Tertium quod<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">ca</witDetail></app>, cum caritas sit quedam forma seu quidam actualis habitus est intenssibilis et remissibilis<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">quartum</witDetail></app>, quod licet caritas per veniale peccatum sit<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">intenssibilis</witDetail></app> remissibilis aliqualiter, non tamen usque ad corruptionem<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">exclusive</witDetail></app> inclusive.
				Quartum<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">d</witDetail></app> quod Deus potest facere A intensius quam ante, et tamen nichil est intensius quam ante. Aliud quod cum caritas babtismalis sit remissibilis, ipsa non est nostra caritas de possibili. Aliud hec est possibilis ‘Sor et Plato sunt equaliter cari et Petrus habet tantum de caritate sicut <cb ed="#P2" n="28v" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f72/full/full/0/native.jpg"/> Sor et Plato, et tamen <app><lem>Petrus</lem><rdg wit="#P2">Plato</rdg></app> non est in duplo altero illorum carior’.
				Secunda conclusio: fuit natura augibilis etc.
			</div>
			<div>
				Corollaria
				Primum<app><lem/><rdg type="add." wit="#P2">est</rdg></app>: pars suo toto potest esse maior.
				Secundum: totum sua parte potest esse minus.
				Tertium: hoc est possibilis ‘pars erit maior suo toto’.
				Quartum: pars erit maior suo toto<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">quoniam</witDetail></app> quando totum erit <app><lem>maius</lem><witDetail type="p. c." wit="#P2"/></app> sua parte.
				Quintum: totum non plus potest esse maius sua parte quam pars potest esse maior suo toto<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">petatur intellectus horum</rdg></app>.
				Sextum: Deus in infinitum potest dividere continuum pedale in <app><lem>partem</lem><rdg wit="#P2">partes</rdg></app> eiusdem quantitatis, id est <app><lem>pedalem</lem><rdg wit="#P2">pedales</rdg></app>.
				Septimum: Deus potest dividere continuum A in <app><lem>partem maiorem</lem><rdg wit="#P2">partes maiores</rdg></app> quam sit continuum A.
				Octavum: hec positio est vera ‘duo pedes fuerunt medietas unius pedis’.
				Nonum: in infinitum possibile est pedes fuisse in uno pede.
				Decimum: continuum potest dividi in duo quanta que numquam fuerunt eo tanta.
				Tertia conclusio principalis, quod Deus universum potest meliorare etc.
				Corollarium primum, quod Deus potest meliorare universum a parte predicati.
				Secundum quod Deus potest facere universum melius in duplo quam sit et tamen in duplo minores habebit bonitates quam nunc.
				Quartum: bonitas gradualis Sortis tantum excedit bonitatem gradualem decem equalium quantum unius illorum.
				Quintum: esse gradum duplum non<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">h</witDetail></app> est habere gradum tantum.
				Sextum: esse gradum duplum non est esse gradum tantum.
				Septimum: gradus<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1"><app><lem>a</lem><witDetail type="dub." wit="#P1"/></app></witDetail></app> duplus non plus habet de forma quam gradus <app><lem>semiduplus</lem><rdg wit="#P2">subduplus</rdg></app>.
				Octavum et ultimum, quod duplum est ita simplex nec magis compositum quam<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">sub duplum</witDetail></app> subduplum.
			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>