Positio Barbe | Project NOTA Database

Positio Barbe Edition

<?xml version="1.0" encoding="UTF-8"?>
<!DOCTYPE TEI PUBLIC "-//TEI P5//DTD Main Document Type//EN" "tei_all.dtd">
<TEI xmlns="http://www.tei-c.org/ns/1.0">
	<teiHeader>
		<fileDesc>
			<titleStmt>
				<title>Positio Barbe</title>
				<author>Stephanus Galdeti</author>
			</titleStmt>
			<editionStmt>
				<edition>work in progress</edition>
				<respStmt>
					<resp>Edited by</resp>
					<name>Alexandra Baneu</name>
				</respStmt>
			</editionStmt>
			<publicationStmt>
				<distributor>Project NOTA-ERC</distributor>
				<date when="2024-07-22"/>
			</publicationStmt>
			<seriesStmt>
				<title/>
			</seriesStmt>
			<sourceDesc>
				<listWit>
					<witness xml:id="P1">Paris, BnF lat. 16408</witness>
					<witness xml:id="P2">Paris, BnF lat. 16409</witness>
				</listWit>
				<listObject>
					<object corresp="#P1">
						<objectIdentifier>
							<objectName>Paris, BnF lat. 16408</objectName>
						</objectIdentifier>
						<ab type="meta" subtype="label">BnF. Département des Manuscrits. Latin 16408</ab>
						<ab type="meta" subtype="attribution">Bibliothèque nationale de France</ab>
						<ab type="meta" subtype="license">https://gallica.bnf.fr/html/und/conditions-dutilisation-des-contenus-de-gallica</ab>
						<ab type="meta" subtype="logo">https://gallica.bnf.fr/mbImage/logos/logo-bnf.png</ab>
						<ab type="meta" subtype="related">https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b52514617v</ab>
						<ab type="meta" subtype="description">Questions de théologie et notes diverses dans lesquelles figurent Amand de Valenciennes et beaucoup de professeurs de Paris.</ab>
					</object>
					<object corresp="#P2">
						<objectIdentifier>
							<objectName>Paris, BnF lat. 16409</objectName>
						</objectIdentifier>
						<ab type="meta" subtype="label">BnF. Département des Manuscrits. Latin 16409</ab>
						<ab type="meta" subtype="attribution">Bibliothèque nationale de France</ab>
						<ab type="meta" subtype="license">https://gallica.bnf.fr/html/und/conditions-dutilisation-des-contenus-de-gallica</ab>
						<ab type="meta" subtype="logo">https://gallica.bnf.fr/mbImage/logos/logo-bnf.png</ab>
						<ab type="meta" subtype="related">https://gallica.bnf.fr/ark:/12148/btv1b52514430s</ab>
						<ab type="meta" subtype="description">Thèses théologiques, paraissant avoir été recueillies à Paris par Thomas de Cracovie.</ab>
					</object>
				</listObject>
			</sourceDesc>
		</fileDesc>
		<encodingDesc>
			<variantEncoding method="parallel-segmentation" location="internal"/>
		</encodingDesc>
	</teiHeader>
	<text xml:lang="la">
		<body>
			<div>
				<cb ed="#P1" n="25r" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514617v/f58/full/full/0/native.jpg"/> <cb ed="#P2" n="52v" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f120/full/full/0/native.jpg"/> Positio Barbe
				Utrum primum necesse esse per suum agere possit unam rem in aliam convertere. In hoc dubio videndum est primo de primo necesse esse, secundo de ipsius agere, <app><lem>tertio</lem><rdg wit="#P2">tertius</rdg></app> de ipsius <app><lem>posse</lem><rdg wit="#P2">passo</rdg></app>.
				Circa primum<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">primus articulus</rdg></app> pono tres propositiones. Prima propositio<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">prima propositio</rdg></app> sit ista: claudit contradictionem in re primum necesse esse habere negationem sibi oppositam. Probatur, quia, si sic, hoc esset Deum non esse, sed hoc claudit repugnantiam in re, cum sit impossibile implicans utramque partem, et sic poneret affirmationem sibi oppositam. Confirmatur et quero a quo esset Deum non esse. Vel ex se vel ab alio. Si ex se, igitur Deum non esse esset ita necesse esse sicut Deum esse. Si ab alio, et non potest esse nisi a primo necesse esse, igitur<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">Deus</witDetail></app> primum necesse esse <app><lem>faceret</lem><rdg wit="#P2">facere</rdg></app> quod necesse esse esset <cb ed="#P2" n="53r" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f121/full/full/0/native.jpg"/> impossibile esse.
				Ex hoc sequitur<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollarium</rdg></app> quod claudit contradictionem in re ponere negationem immensam, <app><lem>ymo negatio totalis entitatis foret maior</lem><witDetail type="in marg." wit="#P1"/></app>, cum nulla possit esse nisi illa que opponeretur primo necesse esse.
				Secunda propositio<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">secunda propositio</rdg></app>: ex quolibet gradu essendi futuro sequitur primum necesse <app><lem>esse</lem><witDetail type="sup. lin." wit="#P1"/></app>. Probatur sic: <app><lem>sicut</lem><witDetail type="sup. lin." wit="#P1"/></app> impossibile est numerus esse quin sit unitas et replicetur numerus per unitatem, ita impossibile est aliquem gradum entis esse nisi per replicationem primi necesse esse. Constat autem quod quilibet numerus infert replicari unitatem, igitur quilibet gradus essendi infert primum necesse esse. Hec apparet per <name>Linconensem</name> in <title>De angelica ierarchia</title>, capitulo secundo, ubi declarat quomodo nedum entia ymo non entia clamant Deum esse naturali evidentia, sicut effectus infert suam causam.
				Ex hoc infero quod<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollarium</rdg></app> falsa et erronea clamant Deum esse sicut antecedens infert suum consequens et quod necessaria consecutive sequitur.
				Tertia propositio<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">tertia propositio</rdg></app>: primum necesse excludit totam latitudinem contingetis possibilis. Probatur consequentia, quia si includit intrinsece latitudinem entis possibilis, ipsum posset non esse, quod claudit contraditionem per primam propositionem.
				Infero quod<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollarium</rdg></app> <app><lem>claudit</lem><witDetail type="p. c." wit="#P1"/></app> contradictionem plura necesse esse eque prima. Probatur sic: sicut impossibile est duos numeros esse eque inperfectos, ita impossibile est duos gradus essendi esse equaliter perfectos. Sed primum est impossibile, igitur secundum.
				
					<app>
						<lem>Secundus articulus</lem>
						<witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/>
					</app>
				
				Circa secundum, scilicet de divino agere. <app><lem>Prima propositio</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app> est ista quod primum necesse esse per suum agere non potest esse forma constitutiva intrinsece alicuius rei tertie. Probatur sic, <app><lem>nam tunc</lem><witDetail type="sup. lin." wit="#P1"/></app> constitutum ex deitate et creatura esset tam perfectum sicut deitas. Haberet enim deitatem formam sui essentialem que non potest esse remissus actus vel forma alteri, quam sit in sua natura, sed tale compositum esset realiter distinctum a deitate, ergo aliquid distinctum a deitate esset ita perfectum<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">et</witDetail></app> essentialiter sicut deitas. Confirmatur: tale compositum esset contingens et non per se necesse esse et esset dependens <cb ed="#P2" n="53v" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f122/full/full/0/native.jpg"/> a partibus componentibus, ergo non esset ens universaliter perfectum.
				Infero quod<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollarium</rdg></app> impossibile est aliquam formam esse constitutivam et non esse simpliciter dependentem. Probatur, nam omnis forma subsistens non propria subsistentia, sed aliena<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">sed</witDetail></app> est alico modo dependens, sed omnis forma constituitiva est huiusmodi, nam ordinatur ad ulteriorem unitatem in tertio in quo ultimate subsistit.
				<app><lem>Secunda propositio</lem><witDetail type="add. in marg." wit="#P1"/></app>: primum necesse esse per suum agere non potest formam accidentalem communicare alicui subiecto vel materie per modum forme alcuius rei tertie distincte constitutive. Probatur sic: quelibet forma de genere accidentis est alicuius substantie velud proprie subsistentie, ergo<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">†</witDetail></app> ultra<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">con</witDetail></app> hoc forma concurrat ad constitutionem tertii simul cum subiecto, sequitur quod tale tertium erit subsistentia utriusque eo quod partes sunt in potentia in toto et participant esse totius.
				Infero quod<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollarium</rdg><rdg type="add. in marg." wit="#P1">supple per modum partis †</rdg></app> non est possibile aliquam formam de genere accidentis esse alicuius entitatis partialem essentiam. Probatur sic: si albedo gratia exempli informans subiectum est partialis forma alicuius, et non subiecti, cum non sit pars subiecti, igitur utriusque, igitur substantia subsisteret ultimate per tertium dictum, et sic substantia subsisteret per accidens.
				<app><lem>Tertia propositio</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app> quod primum necesse esse per suum agere potest formam substantialem creatam communicare alicui per modum constituive tertie rei dicte, quia forma substantialis est causa formalis compositi, ergo constituit compositum.
				<app><lem>Corollarium</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app> quod compositum ex materia et forma est realiter distinctum a partibus simul sumptis, cum compositum possit corrumpi partibus manentibus – hec de isto articulo, sequitur tertius articulus.
				<cb ed="#P1" n="25v" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514617v/f59/full/full/0/native.jpg"/> <app><lem>Tertius articulus</lem><witDetail type="in marg." wit="#P1"/></app>
				Circa tertium de ipsius posse sit <app><lem>prima propositio</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app>, quod Deus potest communicare creature causalitatem qua una res convertitur in aliam. Probatur sic: sit unus terminus datus finitus, puta A, et sit B duplus, tunc arguitur sic: A est causalitas communicata creature, et cum B non in infinitum excedat A, sequitur quod causalitas respesctu B est communicabilis <cb ed="#P2" n="54r" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f123/full/full/0/native.jpg"/> creature. Sed motus quo una res convertitur in aliam est finitus, ut suppono, <app><lem>ergo</lem><rdg wit="#P2">igitur</rdg></app> etc.
				<app><lem>Corollarium</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app>: respectu cuiuslibet<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P1">rei</witDetail></app> termini finiti possibile est causam secundam per causalitatem essentialem concurrere effective, et sic creature potest concurrere ad productionem<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">creature</witDetail></app> prime materie.
				Ex conclusione et corollario potest apparere quod Deus potest convertere unam rem in aliam cum creatura data vel dabilis possit hoc facere, quamvis non convertat unam rem in aliam per additionem gradus ad gradum realiter distinctum ab alio. Probatur sic, quia si ita esset, sequitur quod quodlibet quod cogitur vel videtur infinitis cognitionibus vel visionibus cognosceretur vel videretur, et ita idem simul et semel cognosceretur vel videretur intenssius vel remissius per cognitionem intenssiorem vel remissiorem partem eius, cuius oppositum quilibet experitur.
				Secunda propositio<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">secunda propositio</rdg></app>, quod primum necesse esse per suum agere non potest unam latitudinem in aliam convertere per omnimodam ydemptitatem, quia si A transit in B per omnimodam ydemptitatem, sequitur quod, sicut A est idem sibi ipsi, ita erit idem ipsi B, sed hoc claudit contradictionem, quia A potest non esse B, et econverso, et A non potest <app><lem>non</lem><witDetail type="sup. lin." wit="#P1"/></app> esse A stante A.
				Corollarium<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollarium</rdg></app>, quod contradictio est aliquam replicationem unitatis divine constitutivam alicuius speciei in alteram replicationem unitatis divine ex vi talis conversionis transire in omnimodam ydemptitatem alterius. <app><lem>Probatur sic</lem><witDetail type="iter. sed coni." wit="#P1"/></app>, quia manifesta est distantia vel difformitas cuiuscumque replicationis divine ad aliam latitudinem alterius replicationis quasi unius gradus remissioris ad aliam intenssiorem eiusdem replicationis in eadem latitudine, sed in tali non potest fieri omnimoda conversio per omnimodam ydemptitatem, ergo etc. Et sic species inferior non potest converti in superiorem per omnimodam ydemptitatem, quod patet per conclusionem et corollarium.
				<app><lem>Tertia propositio</lem><witDetail type="iter. in marg." wit="#P1"/></app> est quod primum necesse esse per suum agere in tali conversione agit quod terminus a quo secundum suum totum esse substantiale desinit esse. Probatur, quia terminus a quo convertitur in terminum ad quem, et non per omnimodam ydemptitatem, ut dictum est, igitur.
				Infero quod<app><lem/><rdg type="add. in marg." wit="#P1">corollarium</rdg></app> terminus a quo talis conversionis, etsi sit terminus antiquus, tamen capit substantiale esse, aliter talis conversio esset accidentalis ad aliquale vel aliqualiter esse, quod est falsum.
				Secundo infero quod stat huiusmodi conversiones <cb ed="#P2" n="54v" facs="https://gallica.bnf.fr/iiif/ark:/12148/btv1b52514430s/f124/full/full/0/native.jpg"/> quantumlibet <app><lem>variari</lem><rdg wit="#P2">veniari</rdg></app> sic idem terminus potest infinities capere esse substantialiter, sicut corpus Christi per diversas conversiones capit esse substantialiter.
				Ex omnibus infero quod primum necesse esse per suum agere potest convertere totam latitudinem<app><lem/><witDetail type="add. sup. lin. sed del." wit="#P1">non</witDetail></app> entis creabilis in latitudinem non entis que immediate est <app><lem>exclusive</lem><rdg wit="#P2">exclusiva</rdg></app> iuxta Deum. Hec de illa positione<app><lem/><witDetail type="add. sed del." wit="#P2">Gregorius</witDetail></app>.
			</div>
		</body>
	</text>
</TEI>